خروج از مکه و تفألی بر قرآن/ ۲۱ روز تا مثنوی عاشقان

در برخى نوشته ها آمده است : ابن عباس نزد امام  علیه السلام  آمده با او به سخن پرداخت تا اینکه اندرز داد در فرمان یزید و سازش بنى امیه درآید.
امام  علیه السلام  فرمودند:  هیهات هیهات ! اى ابن عباس ! آنان دست از من بر ندارند هر جا باشم مرا بجویند تا با ناخوشایندى بیعتشان کنم و مرا بکشند. به خدا سوگند آنان – همچون یهود که در روز شنبه ستم کردند – بر من ستم کنند و من در فرمان پیامبر خدا  صلى الله علیه و آله و سلم   به همان سان که فرمودند خواهم بود، و ما از آن خداییم و به سوى او باز مى گردیم
عرض کرد: اى پسر عمو! به من گفته اند که آهنگ عراق دارى با اینکه آنان نیرنگ بازند، آنان تو را به جنگ مى خوانند شتاب مکن و در مکه بمان .
فرمودند:  به خدا سوگند اگر در چنین و چنان جایى کشته شوم برایم محبوب تر است تا حرمت مکه شکسته شود. این نامه ها و فرستاده هاى کوفیان است ، بر من است که آنان را پاسخ گویم تا حجت خداوندى بر آنان تمام شود
ابن عباس سخت بگریست و سوگوارانه نداى واحسیناه و وا اءسفا سرداد.
در کتاب مهج الاحزان و ناسخ آمده است : ابن عباس بسیار اصرار داشت که امام  علیه السلام  از سفر به کوفه باز ایستد، امام  علیه السلام  براى آرام کردن او به قرآن تفاءل زد و این آیه آمد: کل نفس ذائقه الموت وانما توفون اجورکم – هر کسى مرگ را خواهد چشید و محققا همه شما کاملا به مزد اءعمال خود خواهید رسید- و فرمودند:  ما از آن خداییم و به سوى او باز مى گردیم . خدا و پیامبرش راست فرمودند
سپس فرمودند:  ابن عباس ! دیگر اصرار مکن که قضاى خداى مقتدر و باشکوه برگشت ندارد

موسوعه کلمات الامام حسین علیه السلام / فصل چهارم / شماره ی ۲۶۴

 

1 comment / نظر خود را در زیر وارد کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نه − 6 =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.