آرزوی حبیب بن مظاهر در عالم برزخ !

در یکی از جلسات درس عمومی استاد بزرگوارمان حضرت آیت الله میرزا احمد مجتهدی از آرزوی حبیب مظاهر می فرمودند.آیت الله مجتهدی رحمت الله علیه
صحبت از اهمیت مجلس روضه و گریه ی بر امام حسین علیه السلام بود.
ایشان می فرمودند :
حبیب بن مظاهر علیه السلام را در عالم رویا دیدند.
از او پرسیدند آیا آرزویی هم داری؟
حبیب بن مظاهر فرموده بود :
آروز دارم زنده بشم و برم تو مجلس مصیبت اباعبدالله ، بشینم و گریه کنم…

پی نوشت ۱:
استاد رحمت الله علیه می فرمودند :
نفس حضور در مجلس روضه یکی از عبادات مهم است …

پی نوشت ۲ :
گوشه ای از وصیت نامه ی استاد :

«از طلاب مدرسه حلالیت می طلبم، آقایان مدرسین انشاءالله با جدیت تمام به درسها مشغول باشند و مقبره حقیر در خود مدرسه است. انشاءالله شب های سینه زنی چند نفر کنار قبر حقیر روضه بخوانند و طلب مغفرت نمایند.»

آیا دگر امام خود را دوست ندارید ؟

ماه شعبان مبارکتان باشد اما ما اگر روضه نخوانیم روزمان شب نمی شود . حتی اگر نزدیک میلاد اربابمان باشد .
کاروان در راه مکه است و سوم شعبان میرسد …
داشتم مقتل رو ورق میزدم و می خوندم . جگرم آتش گرفت وقتی به این فراز رسیدم .
آن زمان از عصر عاشورا
وقتی همه به شهادت رسیدند
حضرت حسین علیه السلام رو به خیمه الشهداء کرده و فرمودند :

یا مُسْلِمَ بْنَ عَقیلٍ، وَ یا هانِیَ بْنَ عُرْوَهَ، وَیا حَبیبَ بْنَ مُظاهِرٍ، وَیا زُهَیرَ بْنَ الْقَیْنِ، وَیا یَزیدَ بْنَ مُظاهِرٍ، وَیا یَحْیَی بْنَ کَثیرٍ، وَ یا هِلالَ بْنَ نافِعٍ، وَ یا إِبْراهیمَ بْنَ الْحُصَیْنِ، وَیا عُمَیْرَ بْنَ الْمُطاعِ، وَیا أَسَدُ الْکَلْبیُّ، وَیا عَبْدَ اللهِ بْنَ عَقیلٍ، وَیا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَهَ، وَیا داوُدَ بْنَ الطِّرِمَّاحِ، وَ یاحُرُّ الرِّیاحِیُّ، وَ یا عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ، وَ یا أَبْطالَ الصَّفا، وَ یا فُرْسانَ الْهَیْجآءِ. مالی أُنادیکُم فَلا تُجیبُونی، وَ أَدْعُوکُمْ فَلا تَسْمَعُونی؟! أَنْتُمْ نِیامٌ أَرْجُوکُمْ تَنْتَبِهُونَ، أَمْ حالَتْ مَوَدَّتُکُمْ عَنْ إِمامِکُمْ فَلا تَنْصُرُونَهُ؟! فَهذِهِ نِساءُ الرَّسُولِ صلی الله علیه وآله لِفَقْدِکُمْ قَدْ عَلاهُنَّ النُّحُولُ، فَقُومُوا مِنْ نَوْمَتِکُمْ، أَیُّهَا الْکِرامُ، وَ ادْفَعُوا عَنْ حَرَمِ الرَسُولِ الطُّغاهَ اللِّئامَ، وَلکِنْ صَرَعَکُمْ وَاللهِ رَیْبُ الْمَنُونِ وَ غَدَرَ بکُمُ الدَّهْرُ الْخَؤُونُ، وَ إِلاَّ لَما کُنْتُمْ عَنْ دَعْوَتی تَقْصُرُونَ، وَلا عَنْ نُصْرَتی تَحْتَجِبُونَ، فَها نَحْنُ عَلَیْکُمْ مُفْتَجِعُونَ وَبِکُمْ لا حِقُونَ، فَإِنَّا للَّهِِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ.

می دانید خلاصه اش چه می شود ؟
آقا اباعبدالله می فرمایند :

              چرا وقتی شما را می خوانم جوابم را نمی دهید؟
              آیا شما به خواب رفته اید ؟
              آیا دگر امام خود را دوست ندارید ؟
              از خواب برخیزید ای بزرگواران و از حرم رسول خدا دفاع کنید .

آه آه آه آه آه ….

می دانید وقتی حضرت حسین شهداء را اینگونه خطاب کردند چه اتفاقی افتاد ؟

ارواح شهداء در عالم برزخ شروع کردند به بال بال زدن . به پرپر شدن . غوغائی در میان ارواح شهدآء برپا شد و خود را فدائی حضرت ارباب کردند .
می دانید از کجا می گویم این حرف را ؟
از زیارت عاشورا وقتی که می گوید :

السلام علیک و علی الارواح التی حلت بفناءک …
میگوید سلام بر ارواحی که فدای تو شدند و نمی گوید اصحابی که ….

صلی الله علیک یا مولای یا اباعبدالله …